Iedere maand delen we samen met onze ambassadeurs de mooiste fietsavonturen, inspirerende tochten en praktische tips die het fietsen nét dat beetje beter maken. Deze maand neemt Nol van Loon — ook wel bekend als Fatpigeon — je mee in zijn grootste avontuur: de Silk Road Mountain Race.
Wil je niets missen van deze verhalen? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en ontvang ze direct in je inbox.
Wanneer ik zeg: Kirgizië, zegt u natuurlijk…
Ik wacht wel even. En in de tussentijd praat ik je bij over mijn 'avontuur der avonturen' rondom de voormalige Zijderoute. Een avontuur waarvan ik rillingen over mijn rug kreeg toen ik het voor het eerst online zag. Maar wel op zo'n manier dat ik ernaar bleef kijken. Deze rare kronkel in mijn hersenen evolueerde in een aantal jaren van een interessante nachtmerrie tot een grote droom, op eenzame hoogte bovenaan mijn bucketlist. Wat dan weer leidde tot grote zorgen bij de lieve mensen om mij heen.
De Silk Road Mountain Race is een van de meest beruchte ultraraces in de bikepackingwereld. Niet omdat hij de allerlangste is, en ook niet omdat er de allermeeste hoogtemeters overwonnen moeten worden. Met name de uitgestorven wildernis, in combinatie met het gevecht tegen de elementen op hoogtes tot boven de 4.000 meter, maakt deze race zo bijzonder en zwaar. Even wat cijfers: bijna 2.000 kilometer, bijna 28.000 hoogtemeters en een tijdslimiet van 14 dagen.
Enfin, Kirgizië dus: een bergland in het hart van Centraal Azië, met oude Zijderoutepaden door valleien en over bergpassen, onder de schaduw van 7.000 meterreuzen als Lenin Peak en Khan Tengri. Met lange stukken van de route boven de 3.000 meter en temperaturen tussen de min 10 en plus 40 graden was ik met recht een beetje gespannen voor wat ging komen.
Over Fatpigeon
Mijn naam is Nol van Loon en onder mijn alter ego van de dikke duif rijd ik beroepsmatig dit soort gestoorde wedstrijden. Even wat cijfers: bijna 2.000 kilometer, bijna 28.000 hoogtemeters en een tijdslimiet van 14 dagen. Dit leg ik vast op beeld om jou te inspireren. Volg Fatpigeon en blijf op de hoogte van onze gekke avonturen.
Genieten boven winnen
Het begint allemaal met een doel. Een strategie. Dat geldt voor degenen die de race willen winnen, maar ook voor wie vecht tegen de tijdslimiet. Nadat ik Traka 560 en Unbound XL in de maanden voorafgaand al op het scherpst van de snede had gereden, koos ik nu voor de ervaring. Een race als deze is in mijn ogen te bijzonder om met oogkleppen op te rijden, en al helemaal om dat in het donker te doen.Het doel? Veilig thuiskomen. Plezier maken. Dan heel lang niks. En dan op nummertje 3: finishen binnen de limiet van 14 dagen.
Met doelen als deze maak je vanaf moment nul al andere keuzes dan wanneer het doel een goede klassering is. En dat was al duidelijk zichtbaar in een hotel in de hoofdstad Bishkek, voorafgaand aan de start. Waar sommigen casual rondliepen op hun high end carbon MTB schoenen, liep ik op comfortabele 'fiets sneakers' (wel uitgerust met schoenplaatjes). En waar zij een kleine zadeltas vulden, ging ik los op mijn bagagedrager met grote zijtassen.
Wat nam ik dan mee waar zij op bespaarden? Nou, bijvoorbeeld een tentje, een gaspitje, gevriesdroogde maaltijden en een schone set fietskleding. Verder ook een camera en zelfs een kleine drone. Want als je kiest voor de ervaring, dan is het ook die ervaring die je later wil delen met je kleinkinderen. Dus moet het op beeld.
Diezelfde gedachte zat ook in mijn materiaalkeuzes. Ik reed met een Schwalbe Racing Ray als voorband en een Schwalbe Thunder Burt achter, allebei in Super Ground casing. Bewust niet de meest extreme race opbouw, maar wel een setup die me vertrouwen gaf. De Racing Ray gaf me vooraan vertrouwen in het losse en technische werk, terwijl de Thunder Burt achteraan lekker snel bleef lopen zonder dat ik hoefde in te leveren op gemoedsrust. In een race als deze, waar je dagen van de bewoonde wereld verwijderd bent, wil je vooral niet bezig zijn met gezeur. Geen bandengedoe. Geen twijfel. Gewoon door.
Tech specs:
Voorband: SCHWALBE RACING RAY
Uitvoering: 57-622 / 29x2.25, Super Ground, ADDIX Speedgrip
Bandendruk: 1.1 bar
Achterband: SCHWALBE THUNDER BURT
Uitvoering: 57-622 / 29x2.25, Super Ground, ADDIX Speedgrip
Bandendruk: 1.2 bar
De race: overleven in de wildernis
Voor mij is rust sowieso een erg belangrijke factor, al helemaal wanneer veiligheid en plezier de hoofddoelen zijn. Zo belandde ik in het begin van de koers in de voorste groep met grote namen als Robin Gemperle en Alex McCormack. Om vervolgens na een paar uur koers, rond middernacht, af te zwaaien om te gaan slapen, voelt gek. Ik ging naar bed als zesde in de race en vertrok de volgende morgen weer als ongeveer laatste van de deelnemers.
Meteen de eerste verrassing: een eindeloze hike a bike tot de eerste 4.000 meterpas. Lopend en tillend een berg op komen is al pittig. Voeg daar dan ook nog eens de volgepakte fiets en de enorme hoogte aan toe en je hebt een uitdagende cocktail.
Naast die hikes staat de race ook bekend om haar river crossings. Kolkende rivieren, soms heupdiep, vergen planning, skills en soms ook wat ouderwetse cojones. Aangezien mijn prinsessenvoeten het niet fijn vinden om hele dagen met natte sokken te rijden (Unbound trauma), besloot ik al vroeg in de koers om rivieren uiterst voorzichtig over te steken, met een sokkenwissel na elke passage. Dit kostte veel tijd en uiteindelijk was het een Franse 'collega' die me het laatste zetje gaf door me er vriendelijk op te wijzen dat de meeste passages gewoon te fietsen waren.
Ik besloot vanaf dat moment mezelf te vermannen en de rivieren gewoon te fietsen. Daar kwam ik echter al vrij snel op terug toen ik mezelf en mijn fiets op de bodem van een rivier vond. Ik had een grote steen in een dip van zo'n 50 centimeter niet gezien en daar lag ik. Mijn kleding kon ik nog wel droog krijgen. De drone gelukkig ook. De camera had het helaas wel begeven.
Forse wind, lange klimmen en eindeloze valleien met af en toe een enkele herder te paard. Het landschap is ruig. De elementen nog ruiger. Wie hier overleeft, moet sterk zijn. En dat zijn de nomadische locals. Taai, stoer, nergens bang voor en extreem zelfredzaam. Het type mens dat prima de slechterik in een film zou kunnen spelen. Maar in de praktijk blijkt dat harde karakter samen te gaan met oneindige gastvrijheid. Meerdere nachten sliep ik bij herders in hun hutje. Regelmatig kreeg ik thee en brood met honing aangeboden. Alle andere ravitaillering sloeg ik af om niet ziek te worden.
Ook mocht ik even wat water op het vuur zetten bij een herder, maar wel moest ik hem eerst helpen om zijn 150 schapen in hun omheining te krijgen. Voor ik het wist zat ik op zijn paard en dirigeerde ik vrij gemakkelijk de schapen hun verblijf in. Alle lof daarvoor aan het paard, dat dit waarschijnlijk op autopilot deed terwijl ik amper besefte wat er gebeurde.
Een emotionele rollercoaster
Overleven. Dat kunnen ze. En zo voelde het voor mij soms ook. Moederziel alleen, tussen bergen die dubbel zo hoog waren als alles wat ik ooit had gezien, met amper opties om de innerlijke mens te verzorgen. Zo filterde ik mijn eigen water uit rivieren en laadde ik mijn bepakking bomvol wanneer ik weer eens het laatste winkeltje voor dagen vond.
Wielrennen is jezelf voor de gek houden. Zo blufte ik mezelf naar de top van een 35 kilometer lange hike a bike, waar ik van voor zonsopkomst tot zonsondergang voor nodig had. Eenmaal boven, na 50 in plaats van de beloofde 3 river crossings, bleek ook de lange afdaling nauwelijks te rijden en moesten er opnieuw veel rivieren gepasseerd worden. Ik kwam uitgehongerd en veel later dan verwacht beneden. Ik was zelfs een beetje schor, nadat ik af en toe mijn frustratie uitte door te schreeuwen.
Met een lach en een traan
Met deze mentale inzinking achter me begon ik, bijna halverwege koers, in mijn ritme te komen. Ik vloog langs het tweede checkpoint (nummer vier is de finish) en was onderweg voor een extreem lange dag van twintig uur fietsen. Soms koos ik daarvoor, omdat dat beter uitkwam met slaapplekken of mogelijkheden om inkopen te doen. Na de befaamde 'Old Soviet Road' hike zag ik dat er storm op komst was. Zwarte wolken met bliksem in de verte maakten me ongerust terwijl ik over een prachtige singletrack over een plateau reed. Omgeven door machtige pieken en epische vergezichten klom ik langzaam over de rand van dat plateau.
Daar aangekomen keek ik uit over een uitgestrekte vallei, tientallen kilometers ver. De zakkende zon legde een gouden laagje over een schitterend uitzicht. Ook de storm leek afgedraaid. Ik besefte me hoe bijzonder het was wat ik aan het doen was, hoe ik me daarbij voelde en dat ik dit ook nog eens mijn baan mag noemen. Dalend over de singletrack kwam het ineens allemaal samen en schoot ik vol. Vanuit het niets stroomden de tranen over mijn wangen. Ik stond een paar minuten te genieten, klikte weer in en reed het laatste uur van de afdaling met een big smile, voordat het donker werd en ik nog een paar uur moest tot mijn geplande stop.
Het einde in zicht
De voorlaatste dag was er wederom eentje waarop ik op een roze wolkje rondreed. Waar ik eerder in de route langs het grenshek met China reed, balanceerde ik vandaag op de Kazachse grens. Het ging zelfs zo vlotjes dat ik twijfelde om de nacht door te rijden en eerder te finishen.
Gelukkig herinnerde het thuisfront mij aan mijn doelen. Dus overnachtte ik op 150 kilometer van de finish en maakte ik me klaar voor een Champs Élysées rit naar de langverwachte finish. Natuurlijk verliep die weer totaal anders dan ik dacht. Wanneer je mentaal al gefinisht bent en je je lichaam het gevoel geeft dat het er al is, dan is een slechte dag hebben op de allerlaatste dag enorm taai.
Kruipend omhoog, elke oneffenheid in je hele lichaam voelen en de pedalen gewoon niet goed rond krijgen. Na een rijdend interview voor de podcast van de race kon ik mijn situatie gelukkig relativeren en reed ik de laatste paar donkere uren alsnog fluitend (van de adrenaline) naar de finish.
Eenmaal over de finish werd ik opgewacht met een colaatje, een burger en vooral heel veel stoere verhalen van de paar andere deelnemers die ik bij de finish ontmoette. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik het avontuur van mijn leven had gefinisht.
Van de 239 gestarte deelnemers zijn er uiteindelijk 132 gefinisht. Ikzelf kwam als 74e over de streep in een eindtijd van 13 dagen, 2 uur en 37 minuten. En die tijdslimiet? Ik had nog twee dagen over. Ik was dus harder gegaan dan nodig, maar dat had er ook mee te maken dat ik soms liever wat langer rijd en dan een dak boven mijn hoofd heb, dan dat ik op 4.000 meter hoogte in een tentje moet slapen bij min 5.
Onvoorspelbare herinneringen
Wat me het meeste bijblijft, is hoe ruig en extreem de natuur is, in contrast met hoe zacht en lief de mensen zijn die daarin leven. Verder voel ik ook fysiek en mentaal hoe mooi het is om zo'n grootse wedstrijd te benaderen met een flinke genietpet op. Daardoor kun je onderweg al regelmatig genieten en houd je ruimte om bijvoorbeeld op een paard te belanden of in een lokale barbershop je baard te laten scheren. En juist die momenten maken een fietsrit als deze uiteindelijk zo veel meer dan louter een fysieke uitdaging.
Oh, en die tijdslimiet? Ik had nog twee dagen over. Ik was dus harder gegaan dan nodig, maar dat had er ook mee te maken dat ik soms liever wat langer rijd en dan een dak boven mijn hoofd heb, dan dat ik op 4.000 meter hoogte in een tentje moet slapen bij min 5.
